24 sierpnia 2015

CAPÍTULO 2

   No oczywiście.. Tego można było się spodziewać. Na ławce siedział nikt inny tylko oczywiście ten dupek, Dawid. Nie spodobało mi się to, że siedział praktycznie przed domem Vanessy, ale cóż ja mogłem zrobić. No chyba, że...
   - Van, idź do domu. Ja za chwilkę do Ciebie wrócę, ale muszę se z kimś poważnie pogadać - powiedziałem. - Idź. Nie oglądaj się za siebie ani nie zatrzymuj. Idź prosto do domu - wyszeptałem do niej. Była troszkę wystraszona  i odezwała się cichym głosem:
   - Proszę Cię tylko, abyś przypadkiem nie zrobił czegoś głupiego...
   - Obiecuję.. - na moje słowa lekko się uspokoiła i ruszyła w kierunku swojego domu.
   Gdy zauważyłem, jak przechodziła obok ławki, że on wstał i chciał iść za nią to od razu wkroczyłem do akcji, a Van, tak jak jej wcześniej powiedziałem, przeszła na drugą stronę ulicy i przeszła przez furtkę prowadzącą do jej domu.
   - Ej, ej, ej.. Dokąd toż się wybierasz, koleżko?! - syknąłem i popchałem go lekko. Zachwiał się, ale równowagę utrzymał.
   - Spieprzaj z tymi rękami - odrzekł wkurzony. - I tak poza tym, to nie jest twoja sprawa i nie muszę Ci się z niczego tłumaczyć.
   - Nie moja?! Śmieszny jesteś chłopcze - zaśmiałem mu się w twarz. - Otóż jest to moja sprawa. W końcu chodzi tu o moją siostrę, śmieciu. Powiem Ci tyle.. Jesteś totalnym dupkiem bez jakichkolwiek uczuć. Trzeba było się liczyć z tym, co wyniknie z tego, kiedy to już cała prawda wyjdzie na jaw. Postaw się na jej miejscu... Nie wiesz, jak ona teraz przez Ciebie cierpi. Najlepiej będzie jak się od niej odpieprzysz.. Odpuść se, ZAPOMNIJ.. Przez to, co zrobiłeś już nie będziesz miał u niej żadnych szans. Poszukaj se innej, a Vanessę zostaw w spokoju, bo następnym razem nie będzie już tak miło jak teraz. Zrozumiano?! - wypowiadając ostatnie słowo złapałem go dwiema rękami za kołnierz jego koszuli w kratę i go podniosłem.
   - Puszczaj mnie, debilu - ohh.. Naprawdę? Tylko na tyle go stać? Beka.
   - Proszę bardzo - i rzuciłem nim tak, że leżał na trawie. - I jeszcze jedno.. ODPIEPRZ SIĘ od niej frajerze - plunąłem obok niego, odwróciłem się i ruszyłem w stronę domu Van. Jeszcze usłyszałem, że rzucał wiązankami na moją osobę, ale puściłem to mimo uszu, gdyż jeszcze trochę, a byłbym w stanie go zabić.

~-~

   Siedziałam w domu jak na szpilkach i czekałam, kiedy to w końcu pojawi się Damian. Z każdą minutą robiłam się coraz bardziej niespokojna, ponieważ nie wiedziałam, co się tam dzieje. Już miałam ochotę wstać z kanapy i zobaczyć czy aby przypadkiem się nie pozabijali, kiedy usłyszałam otwieranie drzwi i po chwili w salonie pojawił się Dam.
   - Co się tam działo? - zapytałam się.
   - Niee, nic. Nieważne... - odparł.
   - Mam nadzieję, że nie doszło tam do żadnej bójki.
   - Żadnej bójki nie było, więc o to się martwić nie musisz..
   - No dobrze... - westchnęłam. - Masz może ochotę na coś do picia lub do jedzenia?
   - To ja poproszę coś do picia.
   Usiadł na wygodnej kanapie, a ja ruszyłam do kuchni. Gdy już się tam znalazłam to wyciągnęłam z szafki dwa kubki i wsypałam do nich po dwie łyżeczki naszej ulubionej inki karmelowej. Zalałam ją mlekiem i wsadziłam do mikrofalówki, którą ustawiłam na dwie minutki. W między czasie położyłam na blat tackę, na której umieściłam talerz z ciasteczkami. DING! Zabrzmiał dźwięk mikrofali.Wyciągnęłam ze środka te kubki, posłodziłam jeszcze dla smaku i powoli ruszyłam z tym wszystkim do salonu.
   - Ty dobrze wiesz, co ja lubię - zaśmiałam się na jego słowa.
   Siedzieliśmy tak, pijąc ineczke oraz zajadając się ciasteczkami, i gadaliśmy na przeróżne tematy. Przeważnie to o szkole i o tym, że za niecały tydzień rozpoczną się moje upragnione wakacje. Jejku, ale się cieszę z tego powodu. W końcu będzie spokój od tych wszystkich nauczycieli i prac domowych. Nareszcie!
   - Nie wiem czy pamiętasz, ale za niedługo mamy wakacje i najlepsi ludzie ever podbiją Hiszpanię.. - Dam był cały podekscytowany.
   - Ahh.. No właśnie. Te słoneczko, plaże, te wszystkie sklepy i opaleni Hiszpanie. Aww - rozmarzyłam się. - Już nie mogę się doczekać.
   - To będą nasze najlepsze wspólne wakacje. Czuję to.
   - Ja też.. Ja też.. - odparłam na to. Przeciągnęłam się i oparłam o oparcie kanapy. Tak jakoś mi się zaczęły oczy przymykać i chyba usnęłam...

~-~
Tsaaa, wiem xdd rozdział do bani. ;D

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz